حالا در محیطی مانند فامیل اگر چنین دو دستگی ای وجود داشته باشد، جز به خاطر لجبازی و گاهاً نادانی بزرگتران و شاید آبا و اجدادی که سال هاست روی در نقاب خاک کشیده اند نیست. اینجا دو دستگی نه تنها سودی برای هیچ کس ندارد، بلکه دود آتش آن بیشتر به چشم کسانی می رود که ناچارند تابع رفتار بزرگتران خود باشند. در محیط کاری هم اگر اختلاف بین اعضای یک گروه باشد، باز هم جز ضرر چیزی عاید کسی جز دشمن نمی شود! کلاً دو دستگی و اختلاف در یک گروه که به نوعی مانند خانواده در کنار یکدیگر زندگی می کنند، جز فروپاشی بنیان خانواده، نتیجه ای در بر نخواهد داشت.

اما دو دستگی ای که این روزها نه به عنوان یک عضو از یکی از دو گروهی که در برابر یکدیگر قرار گرفته اند، که فقط به عنوان عضوی از مجموعه ای که در آن اختلاف وجود دارد، شاهد آنم، از نوع اول که هیچ کس در آن سودی نمی برد نیست. از نوعی هم که باعث فروپاشی گروه و خوشحالی گروه مقابل می شود نیست. که اگر هر کدام از اینها بود، می گذاشتیم به حساب طبیعی بودن ماجرا و اینکه دو دستگی در هر فضائی که باشی وجود دارد.

گاهی هست که اختلاف یا به اصطلاحِ دوستی، حزبی شدن افراد و این حزب و آن حزب شدن، همه اش زیر سر کسی ست که اگر این اختلاف برای هیچ کس سودی نداشته باشد، که ندارد، برای او نان و آب دارد. که این هم به خودی خود غیر طبیعی نیست. دور و برمان کم ندیده ایم کسانی که با استفاده ی دیگران به عنوان پله های نردبان ترقی شان! سعی می کنند خود را بالا ببرند. موضوع، وقتی با فکر و ذهنت بازی می کند و باعث می شود با آن درگیر شوی و درباره اش حرف بزنی که از پشت پرده ی ماجرا با خبر باشی و بدانی آنکس که می راند، برای چه می راند و مهم تر از آن اینکه نه لیاقت راندن را دارد، نه کفایت آن را. نه اینکه طرف مقابل او با کفایت تر باشد، اما شکی نیست که با لیاقت تر است و از طرفی اگر بر کرسی بودنش برای دانشجو فرقی نکند، لا اقل به ضرر او نیز نخواهد بود.

با تمام این ها، برنده ی بازی کسی ست که از نفوذ بیشتری در بین مدیران و بالا دست ها برخوردار است و باز هم تنها چیزی که باعث می شود نتوانی سرت را مثل کبک زیر برف کنی و بیخیال اتفاقاتی که می افتد و زد و بند ها و عزل و نصب ها و اقدامات صرفاً عوام فریبانه ای که انجام می شود شوی، این است که می دانی همه اش به خاطر سوء استفاده از موقعیت استاد و شاگردی و در نهایت تنها به ضرر شاگردانی است که در این موقعیت قرار دارند.
با تمام اینها، از ماست که بر ماست. استاد در دسته ی خود می تازد و شاگردها هم همه ساکت، سکوت هم حکماً نشان رضاست دیگر!

زیاده عرضی نیست.

پی نوشت:

بار اول بود خواستیم با کیبوردِ “فارسی ندار” مطلب بنویسیم، بلکه حضور ذهنمان در یاد آوری جای حروف فارسی را محک بزنیم، دور از جان شما جانمان درآمد.

هوس کردم قهوه درست کنم. اما می خواستم آن را درست و حسابی دم کنم. حرفه ای! دنبال آموزش تهیه ی قهوه بدون قهوه جوش در اینترنت گشتم. چیزهای ساده ای پیدا کردم. زنگ زدم به مامان و جای قهوه و طرز دم کردنش را پرسیدم و دست به کار شدم و مثل همیشه بدون گذاشتن تمام وقت و تمرکز برای ایده آل درآمدن کار، مشغول شستن میوه یا همچین کاری شدم. بعد از آن بود که متوجه ی قل قل قهوه در قوری شدم! قهوه آماده بود!
دو تا فنجان قهوه ی خوش دست پر کردم و با یک ظرف شکر و قاشق در سینی گذاشتم و میوه و تخمه و کیک هم آماده بود. حالا می ماند نشستن و خوردن و تماشای فیلم که نه، صحبت کردن و گپ زدن، چون نه فیلمش فیلمی بود نه از اول دیده بودیمش نه حواسمان به ش بود. سه تار هم آوردم و گه گاهی هرکدام با مضراب های نخراشیده مان گوش همدیگر را نوازش کنیم.

دوست داشتم از رابطه اش در دانشگاه بدانم. همیشه. همیشه هم ازش می پرسیدم، اما فرصتِ کم نمی گذاشت بجز کلمه ی نه توضیحی بشنوم. دیشب اما انگار خودش دوست داشت بگوید. من سوال می کردم و او جواب می داد. نمی خواستم بحث کنیم راجع به رابطه. می خواستم نظرش را راجع به رابطه بدانم. خیلی فاصله داشتیم با هم. نظراتمان را می گویم!
تا رسید به جائی که خودش از اولین مورد علاقه اش به کسی گفت و گفت که هیچ وجه مشترکی ندارند که راجع به اش با هم سر صحبت را باز کنند و یک جورهائی نمی دانست چطور شروع کند. من هم دائم تاکید می کردم اگر راهی پیدا نکردی هیچ وقت روی واقعی ات را نشان نده و مثل خرها سرت را ننداز پائین و بدون مقدمه حرف آخر را اول بزن. چون حتماً گند می زنی به همه چیز و اینطور که فکرت را مشغول کرده، بعدش به غلط کردن می افتی.
درصد اقلیت صحبتمان مورد او بود و مورد من. بیشترش درباره ی خود رابطه بود و نگاه او و قابل درک نبودن نوع نگاه اش برای من و تا حدودی سعی من در نهایت خود خواهی برای توجیه نگاه غلط اش. یعنی می دانم که همه مثل هم نیستند و هرکس فکر و اعتقاد و دید خودش را دارد. اما چیزهائی هست که معتقدم اگر شرایطش پیش بیاید و برای هرکس اتفاق بیفتد، همه ی آدم ها مخصوصاً مائی که در این جامعه و فرهنگ و نوع رابطه زندگی می کنیم، مثل هم رفتار می کنیم. هرچه می گفت، می گفتم حرف الآنت است و بعد از اینکه رابطه ات را ایجاد کردی ناخود آگاه می بینی آنی هستی که الآن می گوئی آنطور نمی خواهی باشی!

دیگر همین.
کار مهم امروز یکبار مرور این درس سنگین ریاضیات مهندسی ست، تا اگر شب با همان همکلاسمان که چند ساعت پیش جزوه ام را ازش گرفتم مشغول خواندنش شدیم لااقل به عبارات، مثل خطوط میخی نگاه نکنیم. یا فردا صبح که قرار است با سلطان درس ها تمارینش را حل کنیم.

بعد نوشت : دیشبِ اول شبانک، یعنی پس پریشب! نه حس و حال مطلب گذاشتن بود این چند روز، نه وقتش، نه اراده برای وصل شدن به اینترنتش، نه وقتی که اراده می آمد وصل می شد، نه وصل که می شد ورد پرس باز می شد، نه . . .

فعلاً همین. برای شروع و شکستن طلسم پست اولین مطلب کافیست. آن هم در شرایطی که برای انجام وظیفه ی خیر و خطیر خانه ی حاجی نگهداری! در تنهائی و خستگی بسر میبریم.